Afronding innerlijke reis

Afronding innerlijke reis Sandra Boer 20-6-2016 -12-8-2018

Het is bijna 26 maanden geleden dat ik na een sterke innerlijke roep huis en man verliet en op pad ging met de vraag: ‘hoe verloopt mijn leven als ik het leven door mij heen laat stromen en handel naar de signalen die ik krijg?’ Daar kwamen nog wat vragen bij: ‘Wat is mijn ware natuur? Kloppen al die mooie spirituele uitspraken?’. Na een half jaar zwerven vanuit een auto naar slaapplekken die mij werden aangeboden, was duidelijk dat het volgen van mijn vrije stroom niet te combineren was met de relatie die ik had. Vanaf dat moment, december 2016, leef ik vanuit een camper. Over die periode heb ik veel geschreven. Voor nu beperk ik me tot het beschrijven van de afronding omdat deze zo bijzonder verliep en tevens symbool staat voor mijn leven nu.

Van 20-7 tot 20-8 heb ik me vrijgemaakt om te kunnen gaan en staan waar ik naartoe getrokken werd, in ieder geval zou ik naar de Morvan gaan en dansen. Ik wilde de ruimte hebben om terug te kijken en na te gaan wat ik had verworven de afgelopen twee jaar en waar ik nu sta nu.

OP REIS

Onderweg lees ik in een blad dat als je een innerlijke reis maakt zonder daadwerkelijk een pelgrimstocht of bedevaart te maken het toch belangrijk is deze af te ronden. Je zet dan een bewuste laatste stap en erkent dat je een nieuwe bestemming hebt gevonden. Deze woorden bleven bij mij hangen. Een innerlijke reis was het zeker, je zou het een pelgrimstocht kunnen noemen. Maar waar sta ik en wie ben ik als ik mijn zoektocht beëindig. Hoe zou ik ontvangen worden? Ik voelde spanning en gaf het de tijd. Gedurende de reis begint het helder te worden dat ik het lastig vind. Het komt omdat ik bang ben voor afwijzing om wie ik nu ben.

Nog voor mijn vertrek hoorde ik dat Vezelay op de route ligt naar waar ik heen ging in de Morvan. Ik dacht ‘niks voor mij, volgens mij ben ik daar al eens geweest’. Over het bestaan van Vezelay en de Basiliek die verbonden is met Maria Magdalena had ik in de loop van jaren van verschillende mensen gehoord. Op de heenreis kwam ik er niet langs en was er niet mee bezig. Weer op weg naar Nederland kwam Vezelay weer op in mijn gedachten. Een deel van mij wilde er heen en een deel vond het niet zo nodig. Deze delen voerden steeds een innerlijke dialoog. Toch kwam ik er terecht, midden op een warme dag. De parkeerplaats lag in devolle zon en was vol. Ik dacht: ‘zie je wel weg wezen’. Verder rijdend zag ik nog meer P’s. Ik sprak mezelf toe: ‘kom opSandra niet gelijk opgeven, geef het eenkans’. Met gemak vond ik een mooie plekin de schaduw voor Drop, mijn katten metgezel.

Een beetje achteraan in de ruimte zag ik een trapje naar beneden, dat leidde naar een ondergrondse ruimte. Daar was een plek met relikwieën van Maria Magdalena en wat banken waar je kon plaatsnemen. Verschillende mensen zaten er te mediteren of te schrijven. Het voelde fijn daar maar tijd om te gaan zitten had ik niet. De klok tikte door en ik moest weer terug naar de camper wilde ik geen parkeerboete krijgen. Nog snel in een winkeltje twee kadootjes gekocht en teruggelopen.

Blij dat ik er was geweest reed ik weer verder en werd om de berg geleid. Dat gaf een mooi uitzicht. Het was tijd om een camping te vinden. Ik reed de hoek om en zag een bord naar een camping. Daar ben ik naartoe gereden en gaan staan. Het bleek mogelijk om vanuit de camping door het bos naar Vezelay te lopen en ik las dat de Basiliek al met zonsopgang open was. Het leek mij mooi om daar de volgende morgen, op zondag, naartoe te lopen om te mediteren in de ondergrondse ruimte.

Die ochtend werd ik vroeg wakker en stond op. Het leek mij gepast om een mooie shawl om te doen en een lange rok onder mijn zomerjurkje aan te trekken. In alle rust liep ik meditatief door het bos naar het plaatsje.

Nu ik alle tijd had besloot ik langs de zijkant omhoog te gaan en dwaalde door de nog stille straatjes naar de Basiliek

Daar aangekomen zag ik de zijdeur open staan en kwam in een grote hal. Gezang kwam me tegemoet, dat raakte me en ik nam het op.

Voorzichtig liep ik vanuit de hal de volgende deur door om te kijken wat ik aan zou treffen. Het houten vlonder kraakte onder mijn voeten. Ik zette de camera weer uit en liep naar het middenpad. Er werd gezongen door nonnen en monniken. Ook waren er wat toeristen. Na een poosje geluisterd te hebben liep ik langs de andere kant weer verder en zag dat de toegang tot de ruimte naar beneden waar ik wilde mediteren was afgesloten. De dienst zou wel een keer klaar zijn en dan kon ik het alsnog doen.

Buiten gekomen eerst een toilet gezocht. Dit was een openbaar toilet aan de achterkant van de Basiliek. Deze werd net met grof geschut schoongespoten waardoor ik nog nodiger moest. Wat verderop zag ik bosjes en bomen en loop daarheen om te plassen. Op het bankje wat daar stond ging ik zitten, ik zie paardenmest en voel ontroering door de synchroniciteit.

Ik draai de camera naar mezelf en begin te spreken.

Lees hier het gehele verhaal:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.