Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat niet

Op 15 februari 2012 werd ik wakker met onderstaande tekst in mijn hoofd, deze heb ik ingesproken en uitgetypt.

Het collectieve bewustzijn ligt als een deken om ons heen, de gedachten die daar uit voort komen zijn zo normaal voor ons geworden dat we niet beseffen dat het ook anders kan.

Deze gedachten uit het collectief zijn gericht op:

  • ergens bij te horen
  • te vergelijken
  • jezelf klein te maken
  • te onderscheiden in wat hoort en niet hoort
  • te veroordelen
  • jezelf weg te cijferen

Deze gedachten creëren vervolgens gevoelens/emoties:

  • schuld
  • schaamte
  • pijn
  • verdriet
  • angst
  • boosheid

En zo zijn we pionnetjes geworden om de economie draaiende te houden met hard werken en geld generen en voor wie? Een selecte groep mensen die de macht heeft.

Al die systemen, bijvoorbeeld de gezondheidszorg met hun protocollen en de farmaceutische industrie, wat een geld gaat daaraan verloren.

Het hele collectief is gericht op geld verdienen en niet op het welzijn van de mens.

Aan de ene kant krijgen we allemaal troep aangeboden in de supermarkt en aan de andere kant worden er campagnes gevoerd die ons aansporen gezond te leven.

Daar klopt toch helemaal geen barst van, het gaat alleen maar om geld, geld, geld.

En er zijn er maar weinig die werkelijk geïnteresseerd zijn

  • in jouw welzijn
  • in hoe het werkelijk met jou gaat
  • in welke talenten jij hebt
  • in wat een mooi wezen jij bent
  • om jouw licht te laten schijnen

Kijk maar eens rond in je omgeving, wie is er werkelijk geïnteresseerd in jou? Zijn ze dat op je werk? Je partner? Je familie? Je buren? Andere mensen in jouw omgeving? Wie is er werkelijk oprecht geïnteresseerd in wie jij bent? En in hoeverre ben jij dat in anderen?

En volgens mij is dat het enige waar het om zou moeten gaan. Dat je mag zijn wie jij bent. Dat er ruimte is voor hoe het voor jou is. Dat je gestimuleerd wordt jouw talenten en kwaliteiten te leven zonder maar…

En de rest is bijzaak, dat gaat van daaruit vanzelf stromen.

Die transitie hebben we te maken.

Maar zolang je je er niet bewust van bent dat jouw gedachten ingegeven worden door wat er op collectief niveau leeft, zolang je niet weet dat je gevoed wordt met angst door de tekorten die door de overheid en de media worden voorgeschoteld, is het moeilijk om die stap te maken.

Diepe zucht.Sinterklaas

Ik zie het nu voor me, het hangt als een soort wolk boven me. Door die wolk heen is het lastig om de zon te laten schijnen, het licht binnen te laten komen.
En af en toe dan breekt de wolk en schijnt het licht er doorheen, dan voel ik de warmte en de liefde, kan ik dit licht laten schijnen…….
Als er genoeg licht is onder de wolk kunnen we dan met elkaar de wolk oplossen? Door hem in onze harten sluiten?

Kom jij jouw wolk tegen, de collectieve wolk, omarm hem, geef hem een hele hele dikke kus en richt je vervolgens op het licht.

Wat is er hard gewerkt door die wolk, oh oh oh ik voel er heel veel compassie voor- stilte- en kan er met zachtheid naar kijken.
Ik zie hoe ik in het ootje genomen ben en zolang je erin zit en het niet ziet, ervaar je het niet.

Daarom moet ik nu denken aan Sinterklaas, hoe we kinderen wijsmaken dat hij echt bestaat. En dit hele collectief is een dergelijk bedenksel en we stinken er met z’n allen in.

Er zullen dus mensen zijn die het helemaal niet leuk vinden als er mensen wakker worden en op staan vanuit hun eigen kracht en stoppen om mee te doen aan het hele circus.

Het enige wat we kunnen doen is omarmen wat er is en je richten op licht en liefde, op wie jij bent: de manifestatie van het licht op aarde. En liefde is niet alleen lief maar ook kracht. Duidelijk zijn en grenzen aangeven is ook liefde.

Als je eenmaal besef hebt van het Sinterklaas verhaal, zal het effect steeds minder grip op je krijgen, je zult het eerder doorzien en daardoor ervan los kunnen komen. Jij bent het licht, het licht op aarde, jij mag jouw licht laten schijnen en liefde tonen aan wie of wat je maar wilt.

Laat het leven maar beginnen.
Vier het leven!
Jouw leven
Jouw licht
Jouw liefde.
En verbind je van daaruit……..

Door dit Sinterklaas verhaal is het dus niet zo vreemd dat je:

  • jezelf bent kwijtgeraakt
  • op zoek gaat naar wie je werkelijk bent
  • emotionele basisbehoeften mist
  • bezig bent je best te doen
  • er graag bij wilt horen
  • angst voelt als je afwijkt
  • je onzeker voelt
  • je schaamt
  • je schuldig voelt
  • probeert je onschuld te bewijzen
  • niet weet hoe je verantwoordelijkheid moet nemen voor je eigen gedrag
  • met anderen bezig bent: vergelijken en oordelen
  • stemmetjes in je hoofd hebt waarmee je innerlijk in conflict komt:

het systeem versus wie jij werkelijk bent.

Deze gevoelens komen dus niet van jou zelf al lijkt dat wel, maar door het leven in systemen. Jij bent oké! Je ervaart dingen die niet van jezelf zijn, maar je opgelegd worden door het systeem waarin je je echte zelf kwijt raakt. Dat wordt door het lichaam als traumatisch ervaren.

En bedankt! Dit zeg ik tegen niemand in het bijzonder, er zijn geen schuldigen. Het is gegaan zoals het is gegaan. Omkering kan pas plaatsvinden wanneer je dat beseft, je je ervan bewust bent.

Veel mensen voelen zich een buitenbeentje en zijn bang buiten de boot vallen. Deze angst weerhoudt hen van een oceaan vol mogelijkheden waar ze zich juist als een vis in het water zullen voelen.

Het effect van het systeem op mij

Het leven in systemen heeft natuurlijk effect op mij gehad. Ik heb geleefd volgens het systeemgeweten met schuld, schaamte en angst als maatstaf. Hoe dat als kind en later voor mij was, kun je hieronder lezen.

Als ik niet handel naar wat het systeem voorschrijft, voel ik me schuldig en ik ben bang dat ik er niet meer bij hoor. Omdat dat een vervelend gevoel is, ga ik mijn best doen om toch maar te voldoen aan wat van mij wordt verwacht. Ik ga naar onschuld streven, want dat is goed. Van daaruit zie ik wat een ander fout doet en pleit ik mezelf vrij. Als ik terecht gewezen word omdat ik uit onschuld zeg wat ik opmerk, schaam ik me en twijfel ik aan mezelf. De ander zou het wel beter weten. Omdat ik niet meer op mezelf kan vertrouwen word ik onzeker maar dat mag niemand weten. Ik ga heel goed opletten wat anderen van mij vinden en ga mijn gedrag zo aanpassen dat ik niet opval. Ik ga op zoek naar goedkeuring en leef naar wat ik denk dat anderen van mij verwachten want dan zal het wel goed zijn.

Maar… ik ben niet alleen lief en aangepast. Ik ben ook boos en gefrustreerd. Dat uit zich in mezelf open krabben en de hond plagen. Ook kan ik mijn vader zo uitdagen dat hij boos wordt. Zo vindt mijn lichaam een manier om te overleven met gevoelens die geen natuurlijke uitweg vinden.

Van school begrijp ik niets. Ik zie het nut en de lol er niet van in. Het schoolsysteem heeft mij nooit uitgedaagd iets uit mezelf te halen. Ik doe mijn best om te voldoen aan wat men van mij vraagt. Ik zorg ervoor dat iedereen mij aardig vindt. Het is hard werken. Ik heb vooral geleerd mijn mond te houden en een braaf meisje te zijn zodat ik me kon terugtrekken in mijn eigen wereld om in de buiten wereld te kunnen overleven.

Er waren momenten dat ik mezelf kon zijn: blij, onbevangen, mijn fantasie de vrije loop latend, enthousiast en actief.  Dan kreeg ik te horen dat ik me ‘normaal’ moet gedragen. Zo leerde ik in twee werelden te leven, in mijn eigen wereld en de buitenwereld.

Angst is mijn leven ingeslopen. Bang zijn om het verkeerd te doen. Bang zijn om me uit te spreken. Bang zijn om alleen te zijn. Bang zijn om afgewezen te worden. Ga zo maar door. Angst werd zo normaal dat het er gewoon bij hoorde en ik me er niet bewust van was. Wel bemerkte ik veel schrikreacties, die, zo later bleek bij de traumatraining, uit verborgen angst voortkwamen. Angst, schuld, schaamte, wie je bent is niet goed genoeg dus dan maar je best doen om te voldoen aan de verwachtingen van degene waarvan je afhankelijk bent. Om dat te kunnen heb ik geleerd te kijken naar de ogen van de ander en ongemerkt in te spelen op de behoeften en verwachtingen van die ander. Op deze manier ben ik mezelf kwijtgeraakt.

Ik heb geleefd volgens het systeemgeweten met schuld als maatstaf. Als kind besefte ik niet dat als ik de vinger op een zere plek legde, de ander daar niet mee om kon gaan. Mijn innerlijke drang was soms zo krachtig dat ik dat toch voor liet gaan hoe schuldig ik mij, uit loyaliteit naar die ander, ook voelde. Toen ik na school ging werken ben ik letterlijk ziek geworden. Ik kon niet beantwoorden aan wat er van mij werd gevraagd en er werd niet geluisterd naar hoe het voor mij was. Ik heb ontslag genomen. In mijn volgende baan voelde ik mij zo schuldig dat ik iets anders wilde gaan doen, dat ik ter compensatie een cadeau aan mijn baas heb gegeven. Loyaal zijn aan anderen ging in mijn hoofd voor op loyaal zijn aan mezelf en als ik dan wel voor mezelf koos, dan moest ik dat tenminste ergens mee compenseren.

In mijn eerste relatie is veel gebeurd wat niet goed voor mij was. Toch heb ik met veel schuldgevoel heb ik de relatie verbroken. Ik was toen al ver over mijn grenzen gegaan. In de volgende relatie ging ik zonder dat te beseffen helemaal op. Toen deze relatie, voor mij plotsklaps, tot een einde kwam voelde ik mij geamputeerd. Daaraan merkte ik dat ik een deel van mezelf was verloren. Ik besloot om dat niet meer te laten gebeuren. Dat is in mijn huidige relatie met vallen en opstaan gelukt, onze beiden eigenheid mag nu geleefd worden. Van deze vorm is het de kunst om steeds weer in verbinding te komen. Naast het vormgeven aan een voor ons passende relatie, kwamen we voor nog een uitdaging te staan: die van een nieuw samengesteld gezin. Het meest voor de hand lag een traditioneel gezin te vormen, dat niet bleek te werken. Deze ervaring heeft mij, zoals alle andere ervaringen, geholpen oplossingen te vinden die ik professioneel ben gaan inzetten.

Non-systemisch

In eerste instantie heb ik me verzet tegen systemen. Nadat het woord non-systemisch bij mij was gevallen, zag ik een nieuwe weg voor me. Dit woord illustreert voor mij dat er systemen zijn, waar ik me niet meer mee hoef te verbinden om deze illusie in stand te houden. Ik hoef me er ook niet tegen te keren. Ik ben vrij om me te verbinden en afscheid te nemen als de tijd en behoefte daar is. Ik mag los van de systemen mijn eigen weg lopen in contact met mijn unieke zelf in overeenstemming met de universele, natuurlijke wetten. Toen ik kennis nam van deze wetten voelde dat kloppend, het paste bij mijn leven van nu. Elly de Lezanne Coulander heeft daar een praktisch boekje over geschreven: Cirkel van liefde – de 12 universele wetten. Een wetenschappelijk boek daarover is: De hele olifant in beeld – de 7 universele wetten geschreven door Marja de Vries. Hieronder een citaat over het boek van Marja de Vries – bron onbekend –

Als het ons zou lukken om dit universele natuurlijke proces niet te verstoren zouden we ons in een staat van dynamisch evenwicht met het hele universum bevinden. In die positie zijn we in staat om de verbinding met elkaar en met het grotere geheel volledig te laten zijn en tot uitdrukking te brengen in alles wat we zijn en doen. Dan leven en functioneren we binnen een natuurlijke ordening waar vreugde en harmonie de natuurlijke staat van zijn is.

De wetten hebben mij doen beseffen dat ook mijn ik een illusie is. Maar dat via die ik mijn eigen-wijze zelf tot uitdrukking komt en wat daar uit voortkomt ten dienste staat van het geheel en ik beloof mezelf op eigen wijze mijn unieke zelf te leven.

Gaandeweg zag ik dat systemen ook mooie dingen hebben voortgebracht. We kunnen de structuren heel goed gebruiken als we de intentie of het doel veranderen. Het is bijvoorbeeld heel nuttig dat er een schoolsysteem is. We zouden opnieuw kunnen kijken hoe we dat kunnen verbeteren en gebruiken. Willen we bijvoorbeeld dat een kind zich ontwikkelt tot een uniek individu waarin zijn of haar kwaliteiten tot uitdrukking mogen komen? Of vinden we dat een kind moet leren om een bijdrage te leveren aan een materiële wereld? De gezondheidszorg is ook goed georganiseerd. Blijven we ons echter op ziekte richten of kiezen we voor gezondheid?

Omdat we ons niet bewust zijn van de werking van systemen zijn we eerder geneigd te leven naar de regels van het systeem dan te luisteren naar ons hart. Pas als je je dat bewust bent, krijg je een keuze.

Warme groet,

Sandra Boer

www.nieuwewereld.nu

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *